ST. ODILIËNBERG TOT SITTARD.

Net terug van onze vakantie en met Chris zijn verjaardag voor de deur, gaan Margriet en ik weer op pad om op tijd in Roermond te zijn. De NS helpt niet echt mee want na Weert rijden er geen treinen. Helaas. Maar we moeten zeggen: het alternatief liep gesmeerd. Er werd luidkeels verkondigd waar we moesten lopen om bij de juiste bus te komen.

Tsja; niet iedereen had dat dus gehoord en zo stapte Bernadette vrolijk in de bus naar Sittard in plaats van Roermond. Kost haar een hoge taxi-rekening om nog enigszins op tijd in Odiliënberg aan te komen.

Het is prachtig weer. Blauwe lucht, de zon schijnt en het wordt zo'n 27 graden. En dat op 1 oktober!!

Om 1 uur starten we. Yvonne loopt vandaag niet mee i.v.m. een congres. Ze komt vanavond voor het eten.

Door een mooi bosgebied lopen we naar Montfort. Dit was het meest zuidelijke bolwerk van het hertogdom Gelre. Alleen de ruïne van het kasteel getuigt hier nog van.

In de Tweede Wereldoorlog is Montfort bijna helemaal van de kaart geveegd door geallieerde bombardementen. Op het lokale kerkhof is nog een massagraf met monument te vinden.

Ook zijn er kleine monumentjes langs de weg.Een voor Britse soldaten die hier vochten en een voor een neergestortte Britse Halifax, waarvan de bemanning omkwam.

We drinken koffie op een terras in de schaduw, waterflesjes vullen en weer verder.

Een afwisselend landschap met bos, weilanden, moerasland, kleine beekjes enz.

Het is warm dus het lopen is vermoeiend. Bij Slek stoppen we nog eens om wat fris te drinken op een terrasje.

Dan het laatste stuk voor vandaag. Onze overnachting is dit keer in Susteren bij de fam. Slijpen. We worden zeer hartelijk ontvangen. Mevrouw Slijpen gaat zelfs voor ons koken. We gaan lekker op haar terras zitten met een koel flesje witte wijn. Dat had ze allemaal voor ons klaar staan in de koelkast.

Inmiddels is Yvonne gearriveerd.

Het eten werd opgediend en het liet ons zeer goed smaken. Een heerlijk 3 gangen diner met groente uit haar eigen tuin. Geweldig.

Na het eten hebben we nog een tijdje op het terras gezeten. Iedereen was erg moe dus nadat we allemaal een frisse douche hadden genomen lagen we voor half elf allemaal in bed.

Na een lekker ontbijtje gaan we om kwart voor 9 weer op pad. We volgen een mooi wandelpad om voorbij Susteren het Pieterpad weer op te pikken. Daarna een stukje Duitsland in. Dit stukje was na WO II als "Wiedergutmachung"aan Nederland gegeven. In 1963 werd de grenswijziging (tegen betaling) weer ongedaan gemaakt. Verder via Isenbruch en Millen tot we vlak voor Sittard Nederland weer binnenlopen. We lopen in Sittard een stuk langs de Geleenbeek, de langste beek van Nederland. Dan arriveren we op de Markt. Ik wist niet dat Sittard zo'n prachtig centrum heeft. Het is er gezellig. Veel mensen op de terrasjes. Muziek van een blaaskapel.

Wij drinken hier ook koffie en besluiten om het voor vandaag voor gezien te houden. Gisteren 23km en vandaag nog 12.

We wandelen allemaal terug naar het station, weer op weg naar huis.

VAN VENLO NAAR SWALMEN. 2 en 3 april 2011

Het wandelseizoen is weer begonnen. Op zaterdag 2 april verzamelen we weer voor het station in Venlo. Het is uitzonderlijk warm voor deze tijd van het jaar. Ze beloven een temperatuur van 24 graden vandaag. We klagen niet!

Helaas voelt Bernadette zich helemaal niet lekker en gaat vast verder naar het overnachtingsadres in Boukoul om te gaan slapen. Wat jammer!

Het 1e deel van de tocht is al meteen een omleiding i.v.m. de aanleg van de A74. en nieuwe verbindingsweg tussen de A73 in Ned. en de A61 in Dld.

De route voert over de Jammerdaalse Heide. Daar zijn 7 grafheuvels gevonden uit de Vroege IJzertijd. 800-500BC.

Verder gaat de route langs een voormalig Trappistenklooster. Nu is er een Emmaus kringloopwinkel gevestigd.

Het pad gaat aan de oostkant door Tegelen. Daar zijn we even het spoor bijster en worden we vriendelijk verder geholpen door een enthousiaste heer. Hij vertelt dat het hele gebied vroeger bij de maasbedding hoorde. Het heel laag liggende wandelpad is een van de uitgegraven kleigroeves waar toen de kleikarretjes doorreden. Die klei werd gebruikt om dakpannen en stenen van te maken in de steenfabrieken in Tegelen (Tegula = latijn voor dakpan). Er zijn nu nog steeds 3 steenfabrieken actief.

Verder door de bossen naar de Duitse grens.

Bij café Maalbekerhöhe, een grenscafé wat helaas gesloten is eten we ons brood. We moeten het nu wegspoelen met een slok water in plaats van een lekker bakje koffie.

Het pad loopt precies op de grens. Rechts van ons is een tientallen meters steile helling naar beneden. Dat is Nederland. De rand waar we lopen is Duitsland. Mooi gebied.

Ha, eindelijk komen we bij een terrasje. Grensovergang Witte Stein. Lekker: koud water en thee of koffie. Hebben we wel verdiend zeg. Het is warm op het terras. Wat een weertje!

Het pad blijft langs de landsgrens lopen. Eigenlijk is dit wel een saai lang stuk. Zo'n 6 km over lange rechte paden door het bos.

Gelukkig vlak voor Swalmen buigen we af naar het riviertje de Swalm. Weer een prachtig stukje natuur.

Nog een laatste klaphekje door en dan arriveren we in Swalmen. Iedereen is doodmoe (26km gelopen) en we besluiten dan ook om geen stap meer te verzetten. We bellen Bernadette in Boukoul om te vragen of ze zich wat beter voelt en of ze met de bus naar Swalmen kan komen. Dat doet ze en zo zijn we bijtijds in eetcafé 't Baekske. Even wat opfrissen en dan heerlijk eten met de nodige flesjes wijn. Even lekker de wandelschoenen uitschoppen onder de tafel. Dat doet goed aan je voeten.

Omdat er nu geen bussen meer lopen is de enthousiaste uitbater bereid om ons na het eten terug te brengen naar het huis van Bea waar we overnachten. Dat is 4km verderop in Boukoul. Tot onze verrassing rijdt hij voor met een prachtige cabriolet. De eerste 3 dames mogen instappen en hij rijdt dus 2 keer op en neer. Wat een service!!

Bij het 2e ritje laat hij ons zelfs nog even kasteel Hillenraedt zien. Een 14e eeuws kasteel wat altijd door dezelfde familie bewoond is geweest. Nu woont er nog Gravin van Wolff Metternich.

Mijn bed sliep prima, al waren de meningen hierover verdeeld. Het toilet in de kast was curieus. Marianne had tot 2 keer toe een aanvaring met het schuine plafonnetje.

Na een lekker ontbijtje de volgende ochtend weer op pad, voor een korte etappe. Bernadette zwaait ons uit. Zij gaat terug naar huis. Het weer is een stuk minder dan gisteren maar het blijft gelukkig droog.

We komen langs een prachtige 17e eeuwse kasteelboerderij Zuidewijk Spick. Die hoort bij het kasteel Hillenraedt. Spick komt van "Spieker" wat graanopslag betekent.

Na zo'n 12km arriveren we bij St.Odiliënberg. 'n Fraai plaatsje met een romaanse basiliek uit de 11e eeuw, met 2 torens. En ook weer zo"n mooi meanderend riviertje: de Roer.

Wat is Nederland toch mooi.

We drinken samen nog koffie en een kopje soep en dan nemen we weer de bus naar het station van Roermond.

Tot de volgende keer.