ST. ODILIËNBERG TOT SITTARD.

Net terug van onze vakantie en met Chris zijn verjaardag voor de deur, gaan Margriet en ik weer op pad om op tijd in Roermond te zijn. De NS helpt niet echt mee want na Weert rijden er geen treinen. Helaas. Maar we moeten zeggen: het alternatief liep gesmeerd. Er werd luidkeels verkondigd waar we moesten lopen om bij de juiste bus te komen.

Tsja; niet iedereen had dat dus gehoord en zo stapte Bernadette vrolijk in de bus naar Sittard in plaats van Roermond. Kost haar een hoge taxi-rekening om nog enigszins op tijd in Odiliënberg aan te komen.

Het is prachtig weer. Blauwe lucht, de zon schijnt en het wordt zo'n 27 graden. En dat op 1 oktober!!

Om 1 uur starten we. Yvonne loopt vandaag niet mee i.v.m. een congres. Ze komt vanavond voor het eten.

Door een mooi bosgebied lopen we naar Montfort. Dit was het meest zuidelijke bolwerk van het hertogdom Gelre. Alleen de ruïne van het kasteel getuigt hier nog van.

In de Tweede Wereldoorlog is Montfort bijna helemaal van de kaart geveegd door geallieerde bombardementen. Op het lokale kerkhof is nog een massagraf met monument te vinden.

Ook zijn er kleine monumentjes langs de weg.Een voor Britse soldaten die hier vochten en een voor een neergestortte Britse Halifax, waarvan de bemanning omkwam.

We drinken koffie op een terras in de schaduw, waterflesjes vullen en weer verder.

Een afwisselend landschap met bos, weilanden, moerasland, kleine beekjes enz.

Het is warm dus het lopen is vermoeiend. Bij Slek stoppen we nog eens om wat fris te drinken op een terrasje.

Dan het laatste stuk voor vandaag. Onze overnachting is dit keer in Susteren bij de fam. Slijpen. We worden zeer hartelijk ontvangen. Mevrouw Slijpen gaat zelfs voor ons koken. We gaan lekker op haar terras zitten met een koel flesje witte wijn. Dat had ze allemaal voor ons klaar staan in de koelkast.

Inmiddels is Yvonne gearriveerd.

Het eten werd opgediend en het liet ons zeer goed smaken. Een heerlijk 3 gangen diner met groente uit haar eigen tuin. Geweldig.

Na het eten hebben we nog een tijdje op het terras gezeten. Iedereen was erg moe dus nadat we allemaal een frisse douche hadden genomen lagen we voor half elf allemaal in bed.

Na een lekker ontbijtje gaan we om kwart voor 9 weer op pad. We volgen een mooi wandelpad om voorbij Susteren het Pieterpad weer op te pikken. Daarna een stukje Duitsland in. Dit stukje was na WO II als "Wiedergutmachung"aan Nederland gegeven. In 1963 werd de grenswijziging (tegen betaling) weer ongedaan gemaakt. Verder via Isenbruch en Millen tot we vlak voor Sittard Nederland weer binnenlopen. We lopen in Sittard een stuk langs de Geleenbeek, de langste beek van Nederland. Dan arriveren we op de Markt. Ik wist niet dat Sittard zo'n prachtig centrum heeft. Het is er gezellig. Veel mensen op de terrasjes. Muziek van een blaaskapel.

Wij drinken hier ook koffie en besluiten om het voor vandaag voor gezien te houden. Gisteren 23km en vandaag nog 12.

We wandelen allemaal terug naar het station, weer op weg naar huis.

VAN VENLO NAAR SWALMEN. 2 en 3 april 2011

Het wandelseizoen is weer begonnen. Op zaterdag 2 april verzamelen we weer voor het station in Venlo. Het is uitzonderlijk warm voor deze tijd van het jaar. Ze beloven een temperatuur van 24 graden vandaag. We klagen niet!

Helaas voelt Bernadette zich helemaal niet lekker en gaat vast verder naar het overnachtingsadres in Boukoul om te gaan slapen. Wat jammer!

Het 1e deel van de tocht is al meteen een omleiding i.v.m. de aanleg van de A74. en nieuwe verbindingsweg tussen de A73 in Ned. en de A61 in Dld.

De route voert over de Jammerdaalse Heide. Daar zijn 7 grafheuvels gevonden uit de Vroege IJzertijd. 800-500BC.

Verder gaat de route langs een voormalig Trappistenklooster. Nu is er een Emmaus kringloopwinkel gevestigd.

Het pad gaat aan de oostkant door Tegelen. Daar zijn we even het spoor bijster en worden we vriendelijk verder geholpen door een enthousiaste heer. Hij vertelt dat het hele gebied vroeger bij de maasbedding hoorde. Het heel laag liggende wandelpad is een van de uitgegraven kleigroeves waar toen de kleikarretjes doorreden. Die klei werd gebruikt om dakpannen en stenen van te maken in de steenfabrieken in Tegelen (Tegula = latijn voor dakpan). Er zijn nu nog steeds 3 steenfabrieken actief.

Verder door de bossen naar de Duitse grens.

Bij café Maalbekerhöhe, een grenscafé wat helaas gesloten is eten we ons brood. We moeten het nu wegspoelen met een slok water in plaats van een lekker bakje koffie.

Het pad loopt precies op de grens. Rechts van ons is een tientallen meters steile helling naar beneden. Dat is Nederland. De rand waar we lopen is Duitsland. Mooi gebied.

Ha, eindelijk komen we bij een terrasje. Grensovergang Witte Stein. Lekker: koud water en thee of koffie. Hebben we wel verdiend zeg. Het is warm op het terras. Wat een weertje!

Het pad blijft langs de landsgrens lopen. Eigenlijk is dit wel een saai lang stuk. Zo'n 6 km over lange rechte paden door het bos.

Gelukkig vlak voor Swalmen buigen we af naar het riviertje de Swalm. Weer een prachtig stukje natuur.

Nog een laatste klaphekje door en dan arriveren we in Swalmen. Iedereen is doodmoe (26km gelopen) en we besluiten dan ook om geen stap meer te verzetten. We bellen Bernadette in Boukoul om te vragen of ze zich wat beter voelt en of ze met de bus naar Swalmen kan komen. Dat doet ze en zo zijn we bijtijds in eetcafé 't Baekske. Even wat opfrissen en dan heerlijk eten met de nodige flesjes wijn. Even lekker de wandelschoenen uitschoppen onder de tafel. Dat doet goed aan je voeten.

Omdat er nu geen bussen meer lopen is de enthousiaste uitbater bereid om ons na het eten terug te brengen naar het huis van Bea waar we overnachten. Dat is 4km verderop in Boukoul. Tot onze verrassing rijdt hij voor met een prachtige cabriolet. De eerste 3 dames mogen instappen en hij rijdt dus 2 keer op en neer. Wat een service!!

Bij het 2e ritje laat hij ons zelfs nog even kasteel Hillenraedt zien. Een 14e eeuws kasteel wat altijd door dezelfde familie bewoond is geweest. Nu woont er nog Gravin van Wolff Metternich.

Mijn bed sliep prima, al waren de meningen hierover verdeeld. Het toilet in de kast was curieus. Marianne had tot 2 keer toe een aanvaring met het schuine plafonnetje.

Na een lekker ontbijtje de volgende ochtend weer op pad, voor een korte etappe. Bernadette zwaait ons uit. Zij gaat terug naar huis. Het weer is een stuk minder dan gisteren maar het blijft gelukkig droog.

We komen langs een prachtige 17e eeuwse kasteelboerderij Zuidewijk Spick. Die hoort bij het kasteel Hillenraedt. Spick komt van "Spieker" wat graanopslag betekent.

Na zo'n 12km arriveren we bij St.Odiliënberg. 'n Fraai plaatsje met een romaanse basiliek uit de 11e eeuw, met 2 torens. En ook weer zo"n mooi meanderend riviertje: de Roer.

Wat is Nederland toch mooi.

We drinken samen nog koffie en een kopje soep en dan nemen we weer de bus naar het station van Roermond.

Tot de volgende keer.

VAN SWOLGEN NAAR VENLO.

Vrijdag 5 november. Het waait en miezert. Vanuit alle delen van Nederland verzamelen we weer. Ditmaal in Swolgen. B & B De Oude Pastorie. Een prachtig oud pand gebouwd in 1898. De bovenste etage is gereserveerd als B&B. Margriet en ik hadden de "Rode Kamer". Het is allemaal erg goed verzorgd.

Er was een reservering gemaakt voor het diner in Eethuis Bram, die eigenlijk dus Willem bleek te heten. Een uitstekende kok. Het verrassingsmenu was dus ook een verrassing.

Na het eten nog even zitten boven in het gezellige huiskamertje. Yvonne vond daar een soort electrische knobbelxxxxx. Voor handmassage??? Geen idee wat het voor moest stellen. Hilarisch dus.

's-Morgens een uitstekend uitgebreid ontbijt en dan op pad. 's-Nachts had het flink geregend tot 8 uur toe, maar toen we aanliepen (half 9) was het gelukkig droog.

We lopen door het bos naar natuurreservaat Schuitwater. Er staan een paar prachtige "oerossen" half in het bos. De foto valt erg donker uit dus maar niet op het blog.Dan verder over de knuppelbruggetjes.

We zijn hier natuurlijk in het katholieke zuiden dus we komen weer de nodige kapelletjes tegen.

Even lopen we tussen een paar boerderijen met van die mega varkensstallen. Wat een stank. Je zal er maar in de buurt wonen. Gelukkig zijn het er maar een paar en dan komen de tuinders. Vooral rozenkwekers. Zal een mooi gezicht zijn in de zomer als ze in bloei staan.

Voor we het weten hebben we 12,5 km gelopen en zijn we aan de koffie toe. In Grubbenvorst vinden we De Witte Dame. Daar serveren ze koffie met Limburgse vlaai. Niet slecht.

Na deze pauze is het een klein stukje lopen tot de Maas. Daar nemen we dus het pontje. Voor het bedrag van 20 cent pp worden we overgevaren.

De route is verderop gewijzigd omdat we op een of andere manier de snelweg moeten kruisen. We lopen nu zowat naast de Maas. Na die regen van vannacht is het behoorlijk nat en moeten we af en toe flink door de modder ploeteren. Het is nu niet ver meer. We zien Venlo al liggen. Gelukkig. Mijn heupen hebben het deze keer zwaar te verduren. Ach ja. Vanavond een warm bad en dan gaat het wel weer over.

Venlo lijkt wel een Duitse stad. Alle uithangborden zijn in het Duits. Het is markt en deze wordt blijkbaar ook druk bezocht door onze buren.

We vinden in de binnenstad nog een grappig beeldje voor een kerk. Dan nog even samen thee drinken en voor de liefhebbers een kopje soep.

Het zit er al weer op. Bij het station nemen we weer afscheid van elkaar tot de volgende etappe. Dat wordt begin april.

VAN VIERLINGSBEEK NAAR SWOLGEN.

Het was een idee van Margriet om te verzamelen in Nuenen en dan van daaruit de volgende etappe te organiseren. Dus zo gezegd zo gedaan.

Op zaterdag 25 september, laat in de middag arriveren de dames bij Margriet. Om Arnoud wat vrijheid te geven gaan we eten in ons huis. Margriet heeft voor deze gelegenheid gekookt en ik moet zeggen..... in één woord geweldig. Een lekkere salade vooraf, dan een viscurry met rijst en als toetje Jamie Olivers citroentaart. Natuurlijk met de nodige glaasjes wijn. Niet teveel want we moeten de volgende ochtend vroeg op.

Marianne en Mea slapen bij mij en Yvonne en Bernadette gaan met Margriet mee.

Volgende ochtend om 8 uur ontbijt. Vroeg op dus om alles klaar te zetten. De dames in mijn huis vonden dat we maar een raar soort vogels in de buurt hadden, maar zijn er uiteindelijk toch achter gekomen wat ze nu eigenlijk hoorden. Een vrolijk begin van de dag.

We rijden met 2 auto´s richting Limburg. Eén wordt er in Swolgen geparkeerd en dan proppen we ons met z´n allen in Margriets auto om naar de start in Vierlingsbeek te rijden.

Het weer is perfect. Half bewolkt en een prettige wandeltemperatuur.

Omdat augustus en september zo vochtig waren staan er ongelooflijk veel paddestoelen. Allerlei soorten die we nog nooit gezien hadden. Een prachtig gezicht.

Via Holthees lopen we richting Smakt. Ik herinner me nog van mijn oma dat ze daar wel eens naar de bedevaart ging. De kapel staat er nog. De st. Jozefkapel uit 1699.

Verderop blijkt dat ons boekje inmiddels gedateerd is. De route loopt door de Boschuizer bergen en over Landgoed Geijsteren. Het is gelukkig heel goed gemarkeerd. De paden zijn rul en heuvelachtig. Het lijkt wel een duinlandschap met stuifzand.

De St.Willibrorduskapel die in het boekje vermeld staat zien we niet maar wij komen wel langs een oude watermolen De Rosmolen.

Een aardig stel, dat ook het Pieterpad heeft gelopen, wil graag een groepsfoto van ons maken.

We drinken koffie in Geysteren geserveerd met een klein glaasje slagroom met likeur. Lekker! Van de eigenaar horen we dat de wijziging in de route daar een omweg van 2km betekende. We dachten al dat het langer leek dan op papier stond.

Dan weer verder richting Wanssum. Een klein dorp. Net voorbij het dorp lopen we door een weiland met koeien. Deze dames vinden dat blijkbaar prima en blijven stoïcijns. Klaphekjes, bruggetjes. Mooie route is het weer.

In Meerlo eten we een heerlijke kop versgemaakte paddestoelensoep. Heel toepasselijk met deze herfsttocht.

Nu is het nog maar 4 kilometer. In Swolgen staat de auto van Marianne klaar om ons weer naar het startpunt te brengen. Marianne en Mea rijden weer terug naar Assen en Margriet en ik zetten de andere dames af op het station in Eindhoven. 27km gelopen. Het was weer genoeg voor één dag.

GROESBEEK - AFFERDEN.

Op vrijdagavond 4 juni verzamelen we weer tussen 6 en 7 uur in B&B De Twee Gezusters in Groesbeek.

Een leuk verbouwd oud pand met 2 gasten slaapkamers met eigen badkamer. Heel gezellig om iedereen weer te zien en het voelt weer als vanouds. We gaan lekker eten in Brasserie La Vie. We zitten op het terras aan een helaas erg lawaaiige weg maar het verrassingsmenu is heerlijk. Natuurlijk met de nodige glaasjes wijn.

De temperatuur is nog steeds aangenaam dus terug in de B&B gaan we nog even op het terras zitten. De eigenaresse had nog een flesje wijn voor ons klaargezet. Wat een service hè.

's Morgens na een uitgebreid ontbijt om 9 uur op pad. Het is al 22graden. Het belooft een hete dag te worden. Ik hoop dat we de 26 km tot Afferden redden.

Het eerste stuk gaat door het bos. We komen bij een punt met een mooi uitzicht, de zogenaamde Keizerskop. (Vraag me niet waarom het zo heet) Dan langs wat velden en weer de bossen in van de St. Jansberg. Dit is ooit een landgoed geweest. Een prachtig gebied. We lopen langs drie stuwmeertjes. We zien diepe en steile dalen.

Ik lees nu in het boekje dat de St. Jansberg een dassengebied bij uitstek is.

We kruisen de N843 en daar is Restaurant de Diepen om even koffie te drinken op het terras. Ze serveren gelukkig ook een kan koud water.

Verder langs de grensweg. De grens tussen Nederlandse akkers en het Reichswald in Duitsland. Dan dwars door de velden (erg heet) richting Gennep. Mea krijgt daar door een vriendelijke heer haar autosleutel aangereikt die ze blijkbaar onderweg was verloren!?!?!? Wat een geluk. Je moet toch niet denken aan het gedoe als ze hem echt kwijt was geweest. Even op en neer naar Assen!!!

We zien vlak voor Gennep een aantal ooievaars vliegen. In het centrum op de markt blijkt dat daar ook een nest op het "oude" stadhuisje zit. Gennep werd in de Tweede Wereldoorlog grotendeels verwoest, maar er werd daarna ook weer veel opgebouwd in de oude stijl. Ook het stadhuisje.

Een lunch op een terrasje op de markt onder het "genot" van Duitse schlagermuziek.

Nog 10 kilometer. Het is inmiddels 27 graden. We lopen door Natuurreservaat het Quin. Het is een overblijfsel van een oerlandschap. Met een paar echte vennen die door regenwater gevoed worden en niet in verbinding staan met het grondwater.

Vlak voor Afferden is er nog een stop bij een aardige vrouw om een glaasje fris en wat water te drinken.

Bernadette haalt de auto op om met Marianne, Mea en Yvonne terug naar Groesbeek te rijden. Margriet en ik lopen verder naar de bushalte. Het is gelukkig nog maar een klein stukje.

Het was weer genieten vandaag.

http://www.detweegezusters.nl/

http://www.la-vie.nl/

VAN MILLINGEN NAAR GROESBEEK.

O jé! Zie ik tot mijn schande dat de laatste wandeling helemaal niet op het blog is verschenen. Daar moet dus rap wat aan gedaan worden. Even mijn hersens stevig laten werken om die dag weer boven te laten komen.

Vrijdag 2 oktober 2009 verzamelden we in Millingen in de B&B van Brigit van Raay in Millingen a.d. Rijn. Een mooi vrijstaand huis. Voor ons was er een 4 en een 2 persoonskamer op de bovenste verdieping. Het was jammer dat er gerookt werd in huis, maar ja.

Een hapje eten in een plaatselijk restaurantje en daarna gaat Marianne nog even op zoek in het dorp naar een fles met iets alcoholisch. Daarin slaagt ze natuurlijk door al haar charmes in de strijd te werpen.

Na een stevig ontbijt vertrekken we voor een etappe van 20 km. Via Leuth, Zyfflich (Duitsland) naar Beek. Voor we bij Beek zijn komt Margriet er achter dat ze haar mobieltje heeft laten liggen. We bellen naar Brigit en die is zo vriendelijk om naar de parkeerplaats aan de Rijksweg te rijden. Dat is nog eens service.

Dan de Duivelsberg op richting Berg en Dal. Nostalgie. Deze route heel vaak gelopen met de kinderen toen we nog in Nijmegen woonden. Natuurlijk eindigen we nu ook voor de lunch in het Pannekoekenhuis op de Duivelsberg. Ziet er nog hetzelfde uit als 25 jaar geleden. De pannekoeken smaken goed.

Dan weer verder. Gelukkig houden we het deze wandeling droog.

Onderweg zagen we zelfs nog ooievaars. Volgens mij was het in Zyfflich, maar ik weet het niet meer zeker.

Het is weer een mooie wandeling.

Dan arriveren we in Groesbeek. Einddoel van deze dag.

Een fantastische avond.

Verslag door Margriet.

Teruggekeerd na een heerlijke strandwandeling werden we opgewacht door de Mannen.
Het eten was al helemaal voorbereid. De wijnen lagen klaar.
Alle ingredienten voor een top avond waren aanwezig.
Nadat iedereen zich "gesoigneerd" op zijn best weer bij Bernadette en Alfred gemeld had konden we gezamenlijk vertrekken naar de kookstudio.
Een verrassing! Wat een prachtige gelegenheid.
De mannen aan de voorbereiding, de vrouwen startend met de bubbels.
Bernadette en Alfred kwamen op het lumineuze idee om een magnum mee te nemen. Laat de pipa's dat nu ook bedacht hebben. Wat een feestje.
Het eten was top, de wijnen heerlijk en de sfeer gweldig.
Bernadette het was een fantastisch idee deze bonuswandeling en de afsluiting samen met onze mannen.
Voor herhaling vatbaar.
De foto's spreken voor zich.
Volgend jaar met Mea en Arjan erbij.